Review: La Città (999 Games)

Geplaatst: 29 november 2011 in review
Tags:, , ,

Aan allen die op het einde denken dat ik de verkeerde titel boven deze review heb geschreven, wil ik nu al zeggen: u vergist zich.

Maar ik ga niet ontkennen dat ‘La Città’ toch wel heel veel weg heeft van ‘Civilization’ – en dan bedoel ik niet het bordspel (dat ik – misschien tot mijn schande – nog nooit gespeeld heb), maar het het allereerste computerspel uit 1991.  Toen de spelregels uitgelegd werden, leek het mij of ik naar een ander spel stond te luisteren.  Je stad mag niet boven de vijf inwoners groeien als je geen markt hebt, en niet boven de acht inwoners als je geen badhuis hebt…  Je moet steeds graan hebben om al je inwoners eten te geven en om een nieuwe stad te bouwen moet je een inwoner uit één van je andere steden uitsturen.

Klinkt bekend?  Voor mij in ieder geval wel, maar ik heb ‘Civilization’ dan ook ontelbare uren gespeeld.  Menig nacht is lang geleden zo ongemerkt aan mij voorbij gegaan.

Conclusie: een goedkope rip-off van een ander spel?  Toch niet helemaal, lees maar eens verder in… de review!

Het verhaal:

In het Italië van de Middeleeuwen moet je een stad uitbouwen.  Dit hoogst originele concept – volgens één van onze medespelers toch (let op de sarcastische ondertoon) – doe je uiteraard niet alleen, concurrenten bevinden zich in de buurt en proberen de burgers van jou stad te lokken met net-iets-interessantere levensvoorwaarden.  Voor één keer is de Stem van het Volk wel belangrijk, nu moeten we alleen nog maar hopen dat we goed geluisterd hebben…

Het spel:

Iedere speler begint met 2 castello’s op een grote landkaart.  Dit zullen de centra worden van je steden.  Op de landkaart liggen ook nog voorraadgebieden: meren, die zorgen voor water (uiteraard) en graanvelden, die zorgen voor, euh, graan.  Er zijn ook bergen, die zorgen voor goud (Catan, iemand?).

Hoe kan je jouw steden nu uitbouwen?  Wel, elk jaar (er zijn er zes in een spel) heeft iedere speler 5 acties.  Die acties kunnen ondermeer inhouden dat je geld neemt, of een nieuwe stad sticht door een nieuw castello op de landkaart te leggen.  Of je kan ook één van je steden uitbreiden door er een gebouw aan toe te voegen.  Kleine gebouwen kan je gratis bouwen, voor middelgrote en grote gebouwen moet je betalen.  Een actie kan ook zijn dat je één van de aangeboden politieke kaarten neemt.  Hiermee kan je gebouwen goedkoper neerzetten, of eens gaan piepen bij de Stem van het Volk, of extra voedsel verzamelen.

Waarom zou je nu gebouwen neerzetten?  Wat is er mis met een gezellig, klein dorpje in de groene heuvels van Italië?  Moet alles weer groot, groter , grootst?  Ja dus, want anders zou je stad wel eens snel leeg, lege, leegst kunnen zijn.

Elk gebouw dat je neerzet, draagt immers bij tot de aantrekkingskracht van je stad.  Bepaalde gebouwen dragen bij tot Cultuur, anderen dragen bij tot Scholing en weer anderen dragen bij tot Gezondheid.  Kleine gebouwen dragen één aantrekkingspunt bij, middelgrote gebouwen twee punten en grote gebouwen, drie aantrekkingspunten.  En als iedere speler zijn 5 acties heeft gespeeld, dan wordt de Stem van het Volk bekendgemaakt.  Deze bepaalt welke aantrekkingskracht (Cultuur, Scholing of Gezondheid) de burgers dit jaar belangrijk vinden.  Steden met een grote antrekkingskracht op dat gebied kunnen immers inwoners van andere gebieden afsnoepen – en dit kan zware gevolgen hebben…

Steden waarbij burgers weglopen, kunnen immers gebouwen kwijtspelen (je moet minstens één inwoner per gebouw in je stad hebben)…  Steden die echter nieuwe burgers verwelkomen, maar ze niet kunnen voeden, verliezen niet alleen burgers en eventuele gebouwen, maar ook acties in de volgende jaren…  Het is dus een constant balanceren tussen groter worden en niet te groot worden!

De winnaar is de speler die op het einde van de zes (speel)jaren de meeste inwoners in zijn  steden heeft.  Bonuspunten zijn er voor elke stad waar de drie aantrekkingskrachten in vertegenwoordigt zijn.

De meerwaarde:

Oké, oké, dus het spel is niet helemaal ‘Civilization’.  Het is best wel meer dan dat.  Het is ook een beetje Kolonisten van Catan (grondstoffen), Carcassonne (tegeltjes leggen om steden groter te maken), als evengoed Puerto Rico (speciale gebouwen in steden).  Het neemt dus wat mee van verschillende spelen, maar helaas is de som van de delen dit keer niet groter dan het geheel.  Ik heb niet echt het gevoel gehad dat ik iets unieks aan het spelen was.  Er zijn echt wel originele aspecten aan (bevolkingsmigratie, de Stem van het Volk,… – klinkt wel een beetje als een actuele nieuwsuitzending), maar er zijn ook betere spelen in het genre, onder andere enkele van de bovenstaande.

En dus:

Een spel in de ware euro-traditie met mechanieken die ik helaas al eens eerder ben tegengekomen.  En dan is het toch interessanter om het origineel te spelen in plaats van de kopie, niet?  Toch intrigeren die kleine, originele aspecten van het spel mij net genoeg om er voor te zorgen dat het spel nog wel eens op tafel zal geraken…  Als mijn medespelers willen meewerken natuurlijk…

En nu ga ik nog wat ‘Civilization’ spelen.

naam: ‘La Città’
designer: Gerd Fenchel
uitgeverij: 999 Games
jaar: 2000
aantal spelers: 2 tot 5
tijd: 120 min

Advertenties
reacties
  1. Luk schreef:

    Ik vind je vergelijking met Puerto Rico, Carcassonne en Catan echt wel kort door de bocht. Het is toch niet omdat je tegels moet aanleggen dat het op Carcassonne gelijkt? Net zoals elk spel met grondstoffen nog geen Catan is of elk spel met gebouweigenschappen een Puerto Rico is.

    Het unieke aan Carcassonne is dat je een tegel aanlegt en op diezelfde tegel een meeple mag inzetten, zonder rechtstreeks in conflict te gaan. Het speciale aan Catan is dat je moet dobbelen om te bepalen welke grondstoffen je (deze ronde) krijgt en die daarna weer moet of kan verhandelen. En bij Puerto Rico heb je gebouwen nodig om je eigen geld/grondstofproductie aan de gang te krijgen. Geen van deze drie kan ik terugvinden in La Citta, maar goed, dat blijft persoonlijk natuurlijk.

    “Een spel in de ware euro-traditie met mechanieken die ik helaas al eens eerder ben tegengekomen.”
    Ik hoop van harte dat je snel afstapt van deze ontgoocheling, want een spel met volledige nieuwe mechanieken verschijnt af en toe wel, maar is eerder een uitzondering. Ook de spellenmarkt gaat met de mode mee. Toen Dominion op de markt kwam was deckbuilding origineel, vernieuwend. Nu wordt je doodgegooid met spellen gebaseerd op deckbuilding (Thunderstone, Ascension, Arctic Scavengers, Master Merchant, Eminant Domain A Few Acres of Snow, etc.).

    “En dan is het toch interessanter om het origineel te spelen in plaats van de kopie, niet?”
    Ik wil de nadruk leggen op het allerlaatste woord in je zin: “niet”. Het kan juist goed zijn om eenzelfde mechanisme in een nieuw concept, nieuw thema of voor een nieuw doel te gebruiken. Er zijn nu eenmaal veel spellen die echt wel klonen zijn van elkaar, met zeer minimale verschillen (bijvoorbeeld San Juan (Puerto Rico – Kaartspel) en Race for the Galaxy of ook een groot deel van de deckbuilders in de vorige paragraaf).

    Maar laat deze kritiek (zie het alsjeblief als een suggestie) je zeker niet ontmoedigen. Het is fijn om meningen te lezen, ideeën op te doen en andere perspectieven te aanhoren. Zonder jouw review had ik nooit vermoed dat sommigen een gelijkenis zagen tussen La Citta en Carcassonne-Catan-Puerto Rico.

    • wensp schreef:

      Grappig, van één van mijn medespelers kreeg ik net dezelfde opmerkingen. Ik moest even kijken of hij het niet was in vermomming… Niet dus :).

      Uiteraard zit er in je betoog veel waarheid, en is mijn review misschien wat kort door de bocht. Slechts heel weinig spelen zijn 100% origineel en worden en er in vele spelen mechanismes gebruikt die in andere spelen ook worden gebruikt. En dat mag natuurlijk – en dat kan zelfs leiden tot nieuwe, geweldige spelen, die ik graag op tafel zie belanden. Een groot deel van je voorbeelden hoort thuis in die categorie…

      Maar soms kan er een gevoel zijn tijdens het spelen van een spel, iets dat diep vanbinnen knaagt, iets dat steeds in je oor fluistert: “oké, alweer dit… nog eens zo…”.
      En bij ‘La Città’, toen eerst al de (oké, driehoekige, geen zeshoeken zoals bij Catan) voorraadtegels werden gelegd, dan de steden stukje voor stukje werden opgebouwd, enz… bekroop mij dit gevoel heel erg. En niet alleen bij mij, hoor.

      Ik wil hier niets mee goedpraten. Als ik enkel 100% originaliteit als argument zou gebruiken, dan had ik in mijn vorige reviews ook alle spelen moet afbreken – Friesematenten is een afkooksel van Funkenschlag, Coloretto heeft ook wel wat bekende neven, enz… Echter bij deze spelen was de ‘klik’ er wel, bij ‘La Città’ echter wat minder.

      Toch wil dit zelfs nog niet zeggen dat ik nu nooit meer ‘La Città’ zal spelen. In de laatste paragraaf van mijn review schreef ik trouwens dat dit spel nog wel eens gespeeld zal worden, juist omdat de aspecten die ik wel origineel vond (de bevolkingsmigratie, de Stem van het Volk,…) me wel intrigeren.

      Maar dus net te weinig om er voor mij een topspel van te maken – en misschien is die ontgoocheling wel wat te hard doorgeslopen in mijn review. Het blijft een opinie, een buikgevoel, een persoonlijke mening, en iedereen heeft het recht om het daar wel of niet eens mee te zijn natuurlijk. En het het is uiteraard steeds verfrissend om andersgestemden hun mening te horen en iets vanuit een ander standpunt te bekijken.

      Dus ik hoop dat je (voor de rest 🙂 ) nog veel plezier kan belezen aan mijn reviews, en voel je vooral vrij om steeds je mening erover te geven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s