Review: Metropolys (Quined White Goblin Games)

Geplaatst: 4 december 2011 in review
Tags:, , ,

Af en toe worden er in ons spellenkransje zomaar wat parels voor de zwijnen gegooid.  Wij, zwijnen, kunnen ons dan een hele avond verwonderen over deze parels.  Soms kan het gewoon zijn dat er zo’n juweeltje op tafel komt, waar iedereen, met zijn verschillende interesses echt wel zijn ding in vindt.

Tot zijn eigen verbazing was het onze euro-fanaat in het spellenkransje, die met zo’n spel kwam aandraven…  Evengoed wij waren verbaasd, want hoewel hij verschrikkelijk leuke spelletjes heeft, die regelmatig gespeeld worden, durft een overdosis euro bij de overige leden wel eens leiden tot vervelende nevenwerkingen.  Koppijn, duizeligheid en het plots gaan praten in oud-Duits (“Stufe drei!  Stufe dreiiiii!”), om maar enkele voorbeelden op te noemen.

Maar welk spel is nu het onderwerp van bovenstaande idolatrie en verheerlijking?  Dat staat natuurlijk al een tijdje boven deze review te blinken (en dat had u waarschijnlijk al wel gezien): Metropolys!  Maar is het nu al die commotie waard?  Oordeel vooral zelf… de review!

Het verhaal:

Sterrendatum -311065.9839231355, sector Aarde.  Ergens in de niet-zo-heel-erg-verre toekomst ligt er nog een stukje braakliggende Aarde te wachten tot meedogenloze bouwondernemers hun wildste, futuristische plannen erop realiseren.  Nu ja, braakliggend…  Zoals in elke stad, zijn ook hier bepaalde plekjes meer gegeerd dan andere.  Beter robot-toegankelijk, Apple-boomgaarden, 14G-netwerken, u kent dat wel.  En daarenboven heeft elke bouwondernemer dan nog eens geheime – maar eigenlijke niet zo heel snoodaardige – plannetjes en opdrachten.  Wie slaagt erin met zijn skyscrapers de beste bouwondernemer te worden van de niet-zo-heel-erg-verre toekomst?  Want de sky van de future… is de limit, hé!

Het spel:

Elke bouwondernemer heeft 13 prefab-torengebouwtjes ter zijner beschikking, handig genummerd van 1 tot 13 en even handig gebouwd van groot naar klein (praktisch dat ze zijn, daar in de toekomst!)  De bedoeling is dat elke speler zo snel mogelijk al zijn torengebouwtjes in de stad bouwt, en zo de meeste overwinningspunten in de wacht sleept – en zich in één ruk kroont tot meest prestigieuze bouwondernemer.

“Ah, geen probleem,” hoor ik u al denken, “ik ontruim in het donkerste gat van de stad wat space-krotjes en placeer daar al mijn gebouwen.  Hopla, gewonnen.”  Maar zo werkt het dus niet.

De stad is opgedeeld in 5 districten, verdeeld door kanalen maar ook weer verbonden door bruggen.  Elk district is dan ook nog eens verdeeld in wijkjes (administratie-, shopping-, industrie-, park- en woonzones) en hier en daar op het stadsplan zijn er ook nog meren en standbeelden te vinden.  Bepaalde wijken zullen meer waard zijn dan andere door aanwezige Prestige-fiches (+3 overwinningspunten).  Andere wijken krijgen extra waarde door Metro-toegang (of iets mega-futuristisch-space-tube-vervoer-ding-achtig, in ieder geval +1 extra overwinningspunt), er zijn ook minder interessante wijken, met Archeologische site-fiches (moeten ze eerst heel de bodem van de wijk onderzoeken met een zandbak-zeefje op zoek naar een of andere oeroude broodrooster, -1 overwinningspunt).  En omdat in elke wijk maar één gebouw mag staan, is het dus interessant om goed te kiezen waar je jouw (beperkt) aantal gebouwen gaat neerpoten – om natuurlijk zoveel mogelijk extra overwinningspunten binnen te halen…

Maar hoe kan iemand nu zijn gebouwen daar plaatsen waar hij/zij dat het liefst heeft, en hoe kan je dwingen dat je tegenstander zijn gebouwen plaatst, daar waar hij/zij er niets aan heeft?  Wel, dat gaat door te bieden.  Metropolys is eigenlijk een non-stop auction-spel.  Elke ronde begint door de speler die de laatste ronde heeft gewonnen, één van zijn gebouwen in een wijkje naar keuze plaatst.  Als een andere speler hier wilt overbieden, moet die een gebouw met een hogere waarde plaatsen in een aangrenzende wijk.  Wil een volgende speler hier weer over, moet die een gebouw met een nog hogere waarde plaatsen in een wijk die weer grenst aan het laatst geplaatste gebouw.  En zo verder en voort tot niemand meer wil overbieden of het gebouw met de allerhoogste waarde is geplaatst.

Personen met een goed visueel voorstellingsvermogen hebben het al door: het gaat niet alleen om bieden en overbieden, maar minstens even belangrijk is het strategisch plaatsen van je gebouwen, zowel bij openingszetten, als bij het overbieden…  Een goed geplaatst gebouw kan er voor zorgen dat je tegenstanders niets anders kunnen doen dan je die plek te gunnen, of over te bieden en terecht komen op een plekje waar ze helemaal niet wilden zijn.

En dat bepaalde wijken meer, al dan niet minder waard zijn dan andere wist u al, wat het strategisch positioneren nog belangrijker maakt natuurlijk.  Maar daarenboven heeft elke bouwondernemer nog 1 geheime opdracht gekregen (of 2, als je de expertenversie speelt)  Deze kunnen bijvoorbeeld zijn: +3 overwinningspunten voor elk gebouw grenzend aan een standbeeld, of  +3 overwinningspunten voor elk gebouw grenzend aan een brug, of  +3 overwinningspunten voor elk gebouw grenzend aan de buitenste stadsgrens, enz…  Niet dat die opdrachten lang geheim blijven voor de radende medemens, maar deze kennis (of gebrek aan kennis, als je het nog niet weet!) draagt wel bij tot het strategisch belang van bepaalde wijken.

Onmiddellijk wanneer één van de bouwondernemers al zijn torengebouwen geplaatst heeft, eindigt het spel.  Alle Prestige-fiches uit de trendy wijken, en al de fiches uit de metro-wijken worden geteld.  Daar worden dan alle archeologische sites-fiches afgetrokken.  De speler die de meeste metro-wijken heeft veroverd, krijgt nog 3 extra overwinningspunten, en om de pineut van het spel nog wat dieper in de (bouw)put te duwen, worden er bij de speler die de laatste (slechte) archeologische site heeft ‘moeten veroveren’, nog eens extra 2 overwinningspunten afgetrokken.

De meerwaarde:

Dit lijkt een erg eenvoudig concept, en de regels zijn ook niet moeilijk – maar dat is voor mij juist de grootste kwaliteit van het spel.  Naast een geweldig mooie vormgeving en ditto thema (alhoewel dat er nu ook niet zo superdik op ligt), uiteraard.  Met ontzettend weinig spelregels wordt er toch enorm veel diepgang gecreëerd.

En het speelt zich voor een keer eens niet in een Middeleeuwse stad af.

En dus: 

Heb ik al gezegd dat ik het een geweldig spel vind?  Niet alleen ziet het er superknap uit en heeft het eenvoudige, functionele, maar mooie componenten.  Het speelt gewoon ook onwaarschijnlijk vlot.  De speluitleg was snel achter de rug, zodat het spel ook direct op gang kwam.  Dat in combinatie met een constante interactie tussen de spelers (ook een grote plus), en een niet al te lange speelduur, maakt van dit spel een echt blijvertje!

naam: ‘Metropolys’
designer: Sébastien Pauchon
uitgeverij: Quined White Goblin Games
jaar: 2008
aantal spelers: 2 tot 4
tijd: 30 min

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s