Review: Let’s Take A Hike (StrataMax Games)

Geplaatst: 13 maart 2012 in review
Tags:, , ,

Net als je denkt dat er werkelijk overal spelen over zijn gemaakt, slagen de heren bordspelontwikkelaars erin om toch nog verrassend uit de hoek te komen. Je had al bordpelen over boeken (‘Lord Of The Rings’, ‘Dune’,…) en over series (‘Battlestar Galactica’, ‘A Game Of Thrones’,…). Je had ook bordspelen over films (‘Beowulf’, ‘Waterworld’,..) en zelfs over computerspelletjes (‘Civilization’, ‘Starcraft’,…). Maar blijkbaar moest het nec plus ultra dus nog komen en heb je nu dus ook een spel over… kinderrijmpjes.

Ik kan me zo al voorstellen hoe dat gegaan moet zijn: ergens op een doordeweekse dag in een kinderkamer is iemand ‘We gaan op berenjacht’ aan het zingen, terwijl net toevallig iemand anders een hoop peuters is aan het entertainen met ‘Ik ga op reis en ik neem mee’. Krijgen ze daar plots een aha-erlebnis van jewelste en met een luide Eureka-kreet valt bij één van de twee de spreekwoordelijke euro – en ‘Let’s Take A Hike’, het nieuwe kaartspel van ontwerper Aaron Lauster is geboren.

Het verhaal:

Of het echt zo gegaan is, weet ik natuurlijk niet, maar het heeft er toch verdacht veel van weg. In dit kaartspel zijn de spelers immers een groepje wandelaars aan de rand van het bos die graag eens hun beste beentje voor willen zetten. Een goede voorbereiding is echter het halve werk en de rugzakken moeten dus nog ingepakt worden. Moet die microgolfoven nu echt mee? En waar gaan we die reddingsboot eigenlijk steken?

Ben je er dan uiteindelijk in geslaagd alles in die rugzak te proppen, dan staat je nog de taak te wachten om die helemaal het bos door te sleuren. Blijkbaar is boswandelen trouwens ook een een competitieve sport geworden, want enkel de laatste man die rechtop staat, krijgt de punten.

Het spel:

Het spel is eigenlijk even snel uitgelegd al dat het duurt. Je begint met een hand vol met voorwerpen die je graag in je rugzak zou willen steken. Helaas is de plaats beperkt en kan je elk voorwerp maar op bepaalde plaatsen in je tas kwijt. Elke kaart geeft aan waar je ze kan steken en hoe zwaar ze weegt. Belangrijk voor later. Zo gaat het spel een aantal rondjes door tot één van de spelers vindt dat hij genoeg mee sleurt en zich niet meer kan inhouden. Hij of zij beslist te vertrekken en jij hebt de keuze om mee te gaan of achter te blijven. Voor zij die meegaan gebeurt nu het volgende: van de trekstapel worden één voor één kaarten omgedraaid en vergeleken met de kaarten die de wandelaars in hun rugzak hebben zitten. Heb je de kaart ook, geen probleem: je wandelt door. Heb je de kaart echter niet, dan moet je uit je rugzak een kaart dumpen met minstens evenveel gewicht als de kaart op de stapel. Je rugzak is wat lichter en je kan weer door. Dit gaat zo verder tot je rugzak leeg is (je krijgt wat troostpunten en keert terug naar het basiskamp) of je de laatste overblijvende wandelaar bent (je krijgt alle omgedraaide kaarten en hun gewicht in goud – nee, punten natuurlijk). En heel het voorbereiden begint weer opnieuw.

Maar je begeeft je best niet te lang  in het bos, want je zou wel eens kennis kunnen maken met de plaatselijke bewoners: wasberen, stinkdieren en schattige beren. En vergeet de blaren niet! Als je niet het nodige in je rugzak bij hebt tegen deze gevaren (anti-beer-spray, verse sokken,…), dan zou je tochtje wel eens veel korter kunnen zijn dan gepland.

Wilde/schattige diertjes of niet, de winnaar is in ieder geval diegene die de meeste punten heeft wanneer de trekstapel helemaal op is.

Aandachtige lezers hebben al door dat dit een spel is dat ontworpen zou kunnen zijn door Milan Kundera: het is een spel van een ondraaglijke lichtheid. Verwacht dus niet zware beslissingen te moeten nemen of tactische plannetjes op te stellen, daarvoor is de geluksfactor echt wel te hoog. Spelers die hier niet van moeten weten, kunnen dus best maar met een grote boog rondom ‘Let’s Take A Hike’ wandelen. Ook kan het spel eens last hebben van overdreven downtime: beslis je immers om niet mee op tocht te gaan, dan rest je niets anders dan in stilte toe te kijken en te luisteren naar het omdraaien van de kaartjes en de bijhorende vloeken.

De meerwaarde:

Gelukkig is er ook wel wat positiefs te vertellen. Je kan het spel in één woord samenvatten: charmant. Niet echt een woord dat ik al vaak gebruikt heb om een bordspel te omschrijven, maar hier is het wel van toepassing. Erg eenvoudige regels, en vooral ook artwork dat op een kinderlijke manier perfect aansluit bij het originele thema – en ook bij de doelgroep. Die zal dan ook vooral bestaan uit een iets jonger publiek of mensen die een volledig stressvrij tussendoortje wel kunnen appreciëren.

En dus:

Niets spectaculairs, maar dat is voor een dagje wandelen in het bos ook niet nodig. Een fijn tussendoortje voor wie even wil ontsnappen aan de stress van het zware bordspelgeweld – maar ook niet meer dan dat. Maar zeggen ze niet dat af en toe een boswandeling gezond kan zijn?

naam: ‘Let’s Take A Hike’
designer: Aaron Lauster
uitgeverij: StrataMax Games
jaar: 2011
aantal spelers: 2 tot 5
tijd: 30 min

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s