Post Tagged ‘Eruption’

In het bordspelwereldje eens rustig op reis gaan is er echt niet bij tegenwoordig. Het eerste eiland dat je tegenkomt,  loopt langzaam onder water (‘Het verboden eiland’). Op het tweede eiland is er geen infrastructuur aanwezig en moet je dus eerst nog bouwen (‘De kolonisten van Catan’). En voordat je het volgende eiland zelfs nog maar bereikt, lijd je schipbreuk en spoel je voor 28 jaar aan op een onbewoond stuk rots (‘Vrijdag’). Maar lukt het je tenslotte toch om je koffers uit te pakken in een paradijselijk dorpje op een tropisch eiland… dan staat er toch wel een vulkaan op uitbarsten zeker! Voor de bijbehorende aswolk ons weer enkele weken het zicht ontneemt – ziehier de review van ‘Eruption’.

Het verhaal:

Heb je dus eindelijk een eilandje gevonden en je koffers uitgepakt, dan zou je onmiddelijk weer op de loop moeten voor het naderende lava-gevaar? Vergeet het maar! In plaats van te vluchten gaan we ervoor zorgen dat ons dorpje gevrijwaard blijft van vernietiging, al gaat dat dan ten koste van de andere dorpen op het eiland. Stro, hout en steen worden aangesleurd om muurtjes op te bouwen tegen het natuurgeweld, zodat de lava het dorp niet kan bereiken… Stro? Ja, ook stro. Heel handig tegen lava, naar het schijnt.

Helaas denken ze er natuurlijk in de andere dorpen ook zo over…  Wiens dorp bereikt langzaamaan het kookpunt en wie kan het hoofd koel houden?

Het spel:

Het bord van ‘Eruption’ geeft het eiland weer met in het midden de vulkaan en aan de rand de verschillende dorpjes. Elke speler krijgt één dorp onder zijn hoede en bij wie het op het einde van het spel het minst heet onder de voeten is, die wint het spel.

Eenvoudige overwinningsvoorwaarde, en ook eenvoudige spelregels. Iedere speler trekt om de beurt een lavategel en legt die aan de centrale vulkaan of een reeds bestaande lavastroom aan. Hierbij moet je keuzes maken: of je aanvallend wilt spelen richting andermans dorp, of defensief waarbij je de lavastromen laat afbuigen van jouw dorp weg. Elke lavastroom die in je dorp aankomt laat trouwens elke beurt daar de temperatuur stijgen, zoals je kan aangeven op de thermometer rondom het speelbord. Nu is dat niet onmiddellijk zo’n ramp, want de eerste die een bepaalde temperatuur overschrijdt, krijgt bepaalde voordelen: extra kaarten trekken, extra muurtjes plaatsen en zelfs extra lavategels leggen. Leuk, omdat je kaarten kan gebruiken om tegels te draaien, verwisselen of gewoonweg laten verdwijnen, of om ze om te wisselen voor muurtjes. Deze muurtjes kan je dan weer gebruiken om lavastromen te blokkeren of je dorp te verdedigen. Andere spelers moeten dan, met behulp van de dobbelstenen, eerst het muurtje proberen te slopen alvorens ze de lava weer verder kunnen laten vloeien. Hier geldt natuurlijk dat een stenen muur sterker is dan een houten muur, die op zijn beurt weer sterker is dan een strooien muurtje. Een regel die zelfs de boze wolf uit de drie biggetjes kent.

Voor één dorp zal echter alle hulp te laat komen. Wanneer een dorp de eindtemperatuur van 290° bereikt (lichtjes gefrituurd), eindigt het spel onmiddellijk en wint het dorp met de laagste temperatuur.

Het bord ziet er trouwens zeer mooi uit en naarmate het spel vordert en de lavastromen zich vormen, wordt het er visueel alleen maar leuker op. Ook aan de rest van het materiaal is veel zorg besteed en kan wel een vulkaanuitbarsting weerstaan. En hopelijk ook een woedeuitbarsting, want het hele spel is soms te vergelijken met een rondje vrolijk pesten.

Het mag immers duidelijk zijn dat je voor dit spel inderdaad geen gigantische strategie hoeft te ontwikkelen of zware tactische keuzes hoeft te maken. Je legt een tegel om de ander zo veel mogelijk te treiteren of om zelf zo weinig mogelijk getreiterd te worden, en veel meer komt er niet bij kijken. Zoveel hangt af van geluk (lavategels, kaarten, rollen van de dobbelsteen,…) dat het speelveld dan ook heel vaak verandert. Dit is leuk om spelers betrokken te houden, maar het zou de typische euro-speler (die elke zet graag urenlang overdenkt) wel eens kunnen afstoten.

Er ontstaat gelukkig wel veel interactie tussen de spelers en dat wordt ook aangemoedigd in de spelregels: iedere speler mag alle argumenten gebruiken om de andere spelers zo veel mogelijk te beïnvloeden. Dat doe je natuurlijk altijd, maar het is wel eens leuk dat het ook in de spelregels staat. Het is dan ook een spel wat eerder bedoeld is om op de familietafel te belanden, eerder dan tussen de fanatieke bordspelers.

De meerwaarde:

Dit spel heeft een erg leuk thema dat eigenlijk voor elke doelgroep werkt. Je hoeft misschien niet al te veel medelijden hebben met mensen die hun dorp recht onder een actieve vulkaan stichten, maar toch bouwt het spel een zekere spanning op terwijl je als een krankzinnige probeert je dorp te vrijwaren van alle schade. Zit je toch met een lavaprobleem, dan zorgen de verschillende fasen op de thermometer op het bord ervoor dat je niet de ‘runaway loser’ bent. Wie aan het verliezen is kan met de verschillende voordelen die hij krijgt ervoor zorgen dat het verschil tussen hem en zijn tegenstanders snel kleiner wordt. In de spelletjes dat wij gespeeld hebben was het verschil tussen alle spelers steeds erg miniem – wat het spannend houdt tot op het einde.

Ook heel goed: op de hoeken van het speelbord staan de spelregels nog eens in het kort opgesomd. Gedaan dus met het opzoeken in het regelboekje. Je kan er misschien een bootje van vouwen om van het eiland te ontsnappen.

Perfect dus om te spelen met die niet-bordspel-spelende vriendin of familieleden of als gateway-game om mensen te laten kennismaken met bordspelen die net een trapje hoger staan dan ‘Levensweg’.

En dus:

Eruption is duidelijk een spel dat mikt op de casual gamer. Licht, eenvoudig, ziet er erg mooi uit en met een hoog plaag-gehalte. Zolang iedereen aan tafel tegen zijn verlies kan, is dit een echte aanrader. I love the smell of lava in the morning!

naam: ‘Eruption’
designer: Chris James
uitgeverij: Stratus Games
jaar: 2011
aantal spelers: 2 tot 6
tijd: 45 min