Post Tagged ‘Friday’

Voor de speler die meer verliest dan wint (zoals ik), is er maar één optie: coöperatieve spelen.  Als er dan iemand wint, dan wint ook ineens iedereen.  En als je verliest, dan verliest iedereen en is er tenminste niemand die je de hele avond op hoongelach trakteert.  Maar het kan natuurlijk ook gebeuren dat de andere spelers in je spelerkransje dit zo beu worden dat ze niet meer met je samen willen spelen, en je – zoals gewoonlijk – weer een pak slaag geven in het volgende spelletje ‘Dominion’.

Voor deze mensen, maar ook voor mensen met vrienden die een licht panische blik in de ogen krijgen bij het horen van het woord ‘bordspel’ – “Een bordspel?  Zoiets waarbij je regels moet lezen?  Huiver…” – is er nu ook een andere optie: het solo-bordspel.

Er bestaan al langer spelen die je ook alleen kan spelen (‘Agricola’, ‘Le Havre’ en de meeste coöperatieve spelen zoals ‘Pandemie’, etc…), maar dikwijls zijn dat eerder flauwe afkooksels van het echte spel en gewoon veel leuker als je ze met meer speelt.  De laatste tijd duiken er echter steeds meer spelen op die echt bedoeld zijn om alleen te spelen.  ‘Onirim’ is zo’n onbekend pareltje (waarover een andere keer meer), maar waarover ik het vandaag wil hebben is ‘Vrijdag’ (of ‘Freitag’ of ‘Friday’ – ze zijn dit keer nogal vrij nauwkeurig geweest met hun vertalingen), een spelletje van de illustere ontwerpen Friedemann Friese…

Ik hoef voor één keer niet te wachten op voldoende vrienden om het spel eens te testen, dat is al een voordeel.  Eens benieuwd wie dit solo-avontuur gaat winnen!  En dus: de review!

Het verhaal:

Voor zover u dit mocht denken, het spel gaat niet over die ene dag in de week waar menig werknemer en student reikhalzend naar uitkijkt, nee.  Het spel gaat over de metgezel/knecht van Robinson Crusoë, uit het boek van Daniel Defoe, die – in een vlaag van opperste inspiratie – door Robinson genoemd werd naar de dag dat hij hem ontmoet had.  Vrijdag, dus.

Voor de mensen die een chronische allergie hebben aan bombastische literatuur (begin maar eens aan de officiële titel: “The Life and Strange Surprising Adventures of Robinson Crusoe of York, Mariner: who lived Eight and Twenty Years, all alone in an uninhabited Island on the coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, wherein all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver’d by Pirates. Written by Himself”), een korte en licht bijgestuurde samenvatting…

Stel je eens voor dat je onbezonnen op het strand van je eigen privé-eilandje ligt, cocktail in de ene hand, iets licht verteerbaar in de andere.  De lucht is blauw, de temperatuur perfect en de zee kabbelt je zachtjes in slaap…  Tot daar plots op een zee-onwaardig vlot plots een lallende Engelsman opduikt, je eiland inpikt, jou in één ruk zijn persoonlijke knecht maakt, ook maar ineens tot het christendom bekeert en je – godbetert – ‘Vrijdag’ noemt…  Hoe zou jij dan reageren?  Juist ja,…  Hoe krijg ik dat sujet zo snel mogelijk weer terug naar Engeland!  En daar begint jouw avontuur…

Het spel:

Jer gaat dus proberen Robinson op het eerste het beste passerende piratenschip te krijgen.  Als je dat lukt, keert de rust weer op je eilandje en heb je dus het spel gewonnen.  Maar eerst zal je er wel moeten voor zorgen dat Robinson lang genoeg overleeft op het eiland…

‘Vrijdag’ gebruikt een interessant deck-building systeem.  Je probeert met je ‘Fighting’-kaarten de ‘Hazard’-kaarten te verslaan.  Deze ‘Hazard’-kaarten worden dan 180° gedraaid en worden nieuwe, betere ‘Fighting’-kaarten voor in je deck.  Je doet dat als volgt: elke beurt mag je twee ‘Hazard’-kaarten trekken.  Je kiest er één uit, en legt die voor je neer.  Deze kaart zal je vertellen hoeveel gratis ‘Fighting’-kaarten je mag trekken en wat hun gecombineerde kracht moet zijn om de ‘Hazard’ te verslaan.

'fighting'-kaart, 'aging'-kaart, 'hazard'-kaart en piratenkaart (uit de Duitse versie...)

Het probleem is nu dat Robinson erg zwak begint – de waarden op zijn startkaarten zijn voornamelijk 0’en en -1’tjes.  Zo geraak je natuurlijk niet ver.  Je zal die dus moeten proberen uit je deck te krijgen.  Dat kan je door – express – van een ‘Hazard’-kaart te verliezen, en in ruil voor levenspunten kan je zo telkens de slechte ‘Fighting’-kaarten uit je deck wieden.  De filosofie hierachter: Robinson heeft uit zijn nederlaag ‘iets geleerd’…  Nu is je voorraad levenspunten ook niet onuitputtelijk, dus zal je goed moeten kiezen wanneer je dit toepast.  En je wilt je deck ook niet te dun maken, want elke keer als je door je ‘Fighting’-kaarten heen bent, moet je een ‘Aging’-kaart aan je deck toevoegen – je wordt er op dat eiland tenslotte ook niet jonger op.  En deze ‘Aging’-kaarten zijn pas echt vervelend, en veel moeilijker om kwijt te spelen.

Elke keer als je door de volledige stapel ‘Hazards’ bent, begint een nieuwe ronde.  De overgebleven ‘Hazard’-kaarten (die je niet gekozen hebt of niet verslaan) worden opnieuw geschud en je begint weer van voor af aan.  Alleen zijn de ‘Hazards’ nu, in ronde twee, weer een pak moeilijker geworden om te verslaan.  En ze worden nog een pak moeilijker in ronde drie!

Slaag je er echter in om de drie rondes te overleven (kannibalen, wilde dieren, hongersnood, dorst, eenzaamheid, dopingcontroles en andere  lastigheden), dan mag je het, om de beurt, opnemen tegen twee piratenschepen.  Waarom het er twee zijn, weet ik niet echt.  Misschien heeft Robinson wel een omvangrijke collectie kokosnoten aangelegd die hij niet wil achterlaten, of zo…?  In ieder geval, eens je met je ‘Fighting’-kaarten ook de twee schepen hebt overmeesterd, kan je eindelijk wegzeilen richting een veilige haven…

De meerwaarde:

Vanaf de eerste kaart word je helemaal meegezogen in het spel en druipt de spanning eraf.  Elke beslissing die je neemt is immers belangrijk!  Kies ik voor deze of die andere ‘Hazard’-kaart?  Win ik of verlies ik dit gevecht?  Speel ik nog een spelletje of ga ik eindelijk maar eens slapen?

Dat op zich maakt het spel natuurlijk al heel bijzonder, en ook helemaal niet makkelijk.  Ik heb het spel nu al een aantal keer gespeeld en… nog nooit gewonnen.  Dat ligt waarschijnlijk aan mijn erbarmlijke speelkwaliteiten, maar toch probeer ik elke keer weer opnieuw, want nu gaat het lukken!   En daarboven blijf ik het leuk vinden, al kan dat ook een masochistisch trekje zijn.

En dus: 

Friedemann Friese  is er weer in geslaagd om een bordspel te maken dat helemaal doordrongen is van het thema en het verhaal, zonder te vergeten er een goed spel van te maken.  ‘Vrijdag’ werkt met een mechanisme dat ik nog niet eerder heb gezien en lijkt erg ingewikkeld, maar speelt na één keer oefenen supervlot.  En omdat het maar 20 minuten duurt, kan je het meerdere keren na elkaar spelen tijdens je lunchpauze (als je alleen werkt natuurlijk, beetje asociaal anders…).

Het ideale spel dus om bij je te hebben als je weer eens bent aangespoeld op een onbewoond eiland!

naam: ‘Vrijdag’
designer: Friedemann Friese
uitgeverij: 999 Games
jaar: 2011
aantal spelers: 1
tijd: 25 min