Post Tagged ‘Michael Schacht’

“I love it when my brain hurts…”  Een favoriete uitspraak van de eurogamer in ons spellenkransje.  En van bepaalde bordspelen kunnen je hersenen inderdaad een verstuiking oplopen – een werkongeval, als het ware.  Eén of twee zware spelen per avond zijn daarom echt wel het maximum, willen we niet zombiegewijs huiswaarts keren.

Gelukkig zijn er dus de fillers!  Kleine, korte spelen die perfect geschikt zijn als inleiding op een avond, als tussendoortje als er weer iemand te laat is, op het wc zit, of in een hoekje zit te huilen omdat hij/zij voor de twintigste keer verloren heeft met Agricola.  En dus ook om een avond af te sluiten en onze hersenen rustig te laten afkoelen om morgen weer in het alledaagse ritme (enkele niveau’s lager) te kunnen hervallen.

Een voorbeeldje?  Coloretto!  Een zeer eenvoudig kaartspel, waarbij de enige voorwaarde is dat je kan tellen tot 3 en niet kleurenblind bent.  En zelfs aan dat laatste hebben ze gedacht, want de veelkleurige kaarten hebben ook nog een eigen patroon…

Zo kan dus niets een spelletje Coloretto meer in de weg staan.  En een review dus natuurlijk ook niet.

Het verhaal:

Het verhaal…  Even wachten, het verhaal…  Euhm…  Het verhaal gaat over 7 bendes van kameleons die een bendeoorlog uitvechten.  Nee, wacht, dat klopt niet…  Het verhaal gaat over het maatschappelijke probleem binnen de maatschappij van de kameleons waar bepaalde kleuren zich beter voelen dan anderen…  Hm, nee, dat is het ook niet.  Over kameleons die triootjes willen vormen?  Het sprookje van een kameleon en de 7 kameleons?  De 7 verschillende sportteams bij de kameleons?

Ach nee, wie hou ik voor de gek.  Er is geen verhaal.

Het spel:

Het spel, met kameleons als uithangbord dus, gaat erom op het einde van het spel de meeste punten te hebben.  Tot zover het grote bordspel-cliché.  Hoe geraak je nu aan die punten?  Wel, hier begint het leuk te worden.

Standaard liggen er bij het  begin van een ronde steeds evenveel groepskaarten op tafel klaar als er spelers zijn.  In de loop van die ronde zal elke speler ook één van die groepskaarten moeten nemen.  Maar daar stopt het niet.  Om beurt mag elke speler een gedekte kameleonkaart (in één van de 7 kleuren) trekken en deze afleggen aan één van de groepskaarten in het midden van de tafel.  De speler mag kiezen aan welke groepskaart, kleuren mogen door elkaar liggen.  Enige voorwaarde is dat er maximum 3 kameleons mogen liggen aan een groepskaart.  Dit proces herhaalt zich bij elke speler, uiterlijk tot aan elke groepskaart 3 kameleons liggen.

Vanaf echter aan een groepskaart minimum één kameleon ligt, krijgen de spelers ook nog een tweede keuze, naast een kaart trekken en afleggen.  Elke speler mag nu ook in zijn beurt ervoor kiezen een groepskaart te nemen (waar minimum 1 en maximum 3 kameleonkaarten aanliggen) en de bijbehorende kameleons voor zich uit te stallen.  Deze speler doet deze ronde dan niet meer mee, de overige spelers werken dan verder met de overige groepskaarten, zo tot alle groepskaarten zijn verdeeld over de spelers.  Dit is het einde van een ronde, de groepskaarten worden terug in het midden gelegd en een nieuwe ronde begint.  Als er in de trekstapel de kaart ‘Laatste Ronde’ wordt getrokken, dan eindigt het spel na deze ronde en begint de puntentelling.  Logisch, niet?

Maar waarom zou je nu groepskaarten met kameleons nemen?  Waarvoor doe je het eigenlijk?  Wel, je probeert er te zorgen zo groot mogelijke setjes van een zo beperkt mogelijk aantal kleuren te maken.  Daarvoor zal je dus keuzes moeten maken bij de groepskaarten en de groepen zo te manipuleren dat je enkel de kleuren krijgt die je nodig hebt.  Want bij de puntentelling krijg je exponentiële punten voor de 3 kleuren waar je de meeste kaarten van hebt (21 punten voor een setje van 6 dezelfde kleurkaarten, 15 punten voor een setje van 5, 10 punten voor een setje van 4,…), maar je krijgt ook minpunten voor alle overige kleuren die je hebt.  Ook hier zijn deze punten exponentieel.

Een voorbeeld?  Een speler heeft op het einde 6 groene, 5 gele, 3 oranje, 2 blauwe en 2 zwarte kameleons: hij/zij zal dus 21+15+6=42 punten hebben voor de groene, gele en rode kaarten min 3+3=6 punten voor de blauwe en de zwarte reeks.  In totaal levert dat dus voor deze speler 36 punten op. Echt wel gemakkelijk!

Om het spel nog ietwat variatie te geven hebben ze ernog twee soorten kaarten bijgestoken om wat leven in de brouwerij te brengen (alsof een nest van 63 kameleons nog niet genoeg was).  De ‘+2 kaart’, die – verrassing! – bij de puntentelling 2 extra punten waard is, en de ‘joker-kameleon’, waarbij je bij de puntentelling mag kiezen welke kleur hij heeft en aan welk setje je hem dus toevoegt.  Bij de kaarten worden net als de kameleons gewoon getrokken uit de trekstapel en afgelegd aan de groepskaarten, zij tellen ook mee voor de 3-kaarten-limiet.

De meerwaarde: 

Wat is de meerwaarde van een spel dat simpel maar leuk is, grafisch eenvoudig maar doordacht, snel wegspeelt en eerder behoort tot het lichtere denkwerk?  Heel eenvoudig: dat het een spel is dat simpel maar leuk is, grafisch eenvoudig maar doordacht, snel wegspeelt en eerder behoort tot het lichtere denkwerk.  Dat het origineel is en toch ook uitdaging biedt aan spelers van divers pluimage helpt natuurlijk, of je nu met kinderen speelt, eurogamers of ameritrashers, dit spel heeft net genoeg voor iedereen – zonder teveel te willen!

En dus:

De perfecte filler.  Een piepklein doosje dat je op een spellenavond meeneemt door het weg te moffelen in die veel te grote euro-dozen.  Je vindt altijd wel iemand voor een snel spelletje en gebeurt dat eens niet (omdat er een andere goede filler aanwezig is, bijvoorbeeld), dan vind je dat niet erg… je hebt er toch geen sleurwerk aan gehad!

Even nog aanvullen: voor wie het spel wel interessant lijkt, maar zijn spel toch liever met wat meer verhaal ziet, zijn er van dezelfde designer enkele varianten met ontelbare uitbreidingen verschenen.  Zooloretto en Zooloretto Mini gaan over een voorlopig nog leegstaande zoo (duh!) en Aquaretto gaat over een aquarium dat gevuld moet worden.  Het blijft dus wel een beestenboel, alleen in veel grotere dozen.

naam: ‘Coloretto’
designer: Michael Schacht
uitgeverij: 999 Games
jaar: 2003
aantal spelers: 2 tot 5
tijd: 30 min

 

Advertenties